So Much to Do
So Much To Do is zowel een danssolo als een duet. Het is het verhaal van een lange magische nacht. Ana Teixidó moet dansen, om niet te sterven. Haar lichaam, haar uitstraling vertelt vele verhalen. Zij springt van het ene verhaal naar het andere in een wanhopige poging aandacht te trekken, om te ontroeren. Arthur Rosenfeld is aanwezig om haar te helpen als haar choreograaf, haar publiek, haar bijna-koning. Hij zweeft in de schaduwen, kijkt, probeert de essentie van haar bewegingen te pakken. Soms, als hij naar voren treedt om haar te dwingen en te provoceren, lijkt hij ook haar rechter te zijn, en haar beul. Het is een spel van geven en nemen, en wie geeft en wie neemt is moeilijk te zeggen.
'Danseres Ana Teixidó heeft een gave, er gebeurt iets als zij danst. Ze neemt de kijker moeiteloos mee en alles om haar heen komt tot leven. De mix van theatraliteit en realiteit, van diepgang en relativering en van deze twee performers maakt 'So much to do' onbetaalbaar.' (Rotterdams Dagblad)
'De scènes zijn afwisselend hilarisch, breekbaar poëtisch en theatraal pijnlijk. Deze voorstelling is een van de kleine miniaturen van de dans die in al zijn 'kleinheid' grootser is dan veel bombariestukken van grote gezelschappen. Teixidó en Rosenfeld bewijzen definitief dat minder meer is.' (NRC Handelsblad)
voorstelling voor volwassenen
première 30 januari 2004
choreografie & spel: Ana Teixidó en Arthur Rosenfeld, outside eye: Marcelo Evelin, kostuums: Françoise Mangrangeas, lichtontwerp: Pink Steenvoorden, decor concept: Michel Thuns, repetitor Wobine Bosch.
Arthur Rosenfeld over SO MUCH TO DO
'Het komt niet meer zo vaak voor dat wij zelf optreden; wij zijn zo druk bezig met het maken van een voorstelling dat wij soms bijna vergeten hoe belangrijk het optreden is. Maar als je weer een keer voor het publiek staat, valt alles op zijn plek. Wij zijn eigenlijk op toneel opgegroeid, hebben elkaar in het theater ontmoet, en ons beider levensverhaal begon ook met een gezamenlijk optreden. Dus voelen wij ons nergens zo thuis als op het toneel, met elkaar, voor een publiek.
Het stuk ontstond uit noodzaak. Om je weer volledig mens te voelen. Dat gold vooral voor Ana. Dat gegeven wil je niet zo letterlijk in het stuk uiten, maar als het goed is, kan je het wél voelen.'
